« Węże . Pasażer »

Setnik

10.07.2018

W ostatnich dniach słyszałem o nim dwa razy. Setnik, mąż i ojciec umierającej, a może już martwej  córki. Przychodzi do Jezusa z prośbą. „Przyjdź, dotknij jej, a będzie żyła…..". I On przychodzi, bierze za rękę i karze wstać. Cud… Cud, który zaczął  się od wiary setnika, może rozpaczliwej, może wynikającej z bezradności, ale przecież wiary, że On może. Gdyby jej nie miał trwałby przy umierającym dziecku, jak każdy kochający ojciec, byłby z nią do końca, trzymałby za rękę… .  On jednak poszedł, po ratunek, sam już nic nie mógł, choroba była silniejsza. Poszedł wiec po Tego, który mógł więcej. 

„Nic już nie mogę zrobić tylko się modlić, tylko wołać  do Niego” . To jest nic ? Idę po pomoc do Tego , który może więcej, może wszystko i to jest nic ?

Śmierć bywa różna, fizyczna, ale i duchowa. Jestem dziś jak setnik, moje możliwości się wyczerpały. Powinienem wiec pójść do Niego, bo On może więcej…., bo jeśli zostanę, trzymając za tą umierającą dłoń  to nic to nie da. Tylko czy pójdę ?

1 Komentarz

  • Zdaje się, że mały drobiazg Ci umknął. Chodziło o przełożonego synagogi, a nie o setnika.

  • Racja

Zostaw komentarz

Jeżeli masz dość wpisywania tych literek lub załóż konto w portalu

© Copyright 2010; Litery.... Wszelkie prawa zastrzeżone.
Skórka: Rzucić ogień | Korzystając z serwisów wiara.pl akceptujesz warunki regulaminu.
Znalazłeś treści naruszające regulamin? Powiadom nas!

 

| załóż konto i pisz bloga

zgłoś błąd