Niby zrobiło się pięknie. Tylko w sercu...

Dowaliło mi. Z jeszcze jednej strony... Uciec! To jest to, o czym marzę. Uciec. Nie widzieć, nie musieć słuchać... Już byle co mnie przerasta. Zamieszkać na jakimś odludziu. Byle mieć dach nad głową, w co się ubrać, co jeść. I nie musieć być z ludźmi. Zwłaszcza tymi zarażonymi "koncepcjami", dla których rzeczywistość jest na ostatnim miejscu...

Może to wszystko jest po to, żeby mi się chciało umierać? Może...