wiem doskonale, czym się ją je i wiem, jak jest trudna, wiem, jak boli, ale wiem również, że ‘wypełniona” Bogiem przynosi poczucie spełnienia i szczęścia - zdarza mi się czasem GO w mojej samotności doświadczyć…

na wskutek różnych obserwacji, tego, co widzę i słyszę - tłukę się ostatnio z myślami o samotności w kapłaństwie…

na jednej z konferencji ks. Stefan Czermiński powiedział, że samotność kapłana to przestrzeń, która ma być wypełniona Bogiem, że po to właśnie dana jest kapłanowi…

Niestety, coraz bardziej widzę, jak kapłani dążą do sekularyzacji swego kapłaństwa. Nie szanują swojego kapłaństwa… Jak bardzo chcą udowodnić, że są normalnymi facetami, że żyją na luzie i radzą sobie z każdą znajomością… nawiązują świeckie znajomości i relacje, jakby nie byli kapłanami… nie patrzą na to, że ludzie (myślę, że oni sami też) zaczynają się wikłać w sieci nieuporządkowanych emocji, a zwłaszcza uczuć. I nie chodzi mi tu o uczucia zmysłowe, bo one być może są źródłem, ale uciszane, nie dochodzą do głosu… dlatego te znajomości mają pozory bezpiecznych, bo przecież nie ma pożądania – ale nie o to mi w tym problemie chodzi…

Kapłan jest również odpowiedzialny, za to, co oswaja… a czasem o tym zapomina… może myśli, że to nie jego problem? ale przecież także wysyła jakieś informacje zwrotne, pozwala na jakieś zachowania… tylko po co? Dlaczego? Co tym próbuje osiągnąć, albo jakie kompleksy próbuje leczyć? (to tak, jakby kapłani mieli kompleks kapłana)

owszem, często wina leży po drugiej stronie, ale jeśli nie stawia się granic, nie mówi się wyraźnego „nie”, to wyrządza się olbrzymią szkodę tej osobie, może i rodzinie, a i samemu sobie także… i także się jest za to odpowiedzialnym („jesteś odpowiedzialny za to, co oswoiłeś” - powiedział lis do Małego Księcia)

zbyt często dziś widzę, że kapłani swoją samotność wypełniają świeckimi relacjami (nie chodzi mi o to, by ich w ogóle nie było, ale o to, jaki mają charakter i po co są nawiązywane), a przecież o tą przestrzeń upomina się sam BÓG, to miejsce dla NIEGO…

ufam, że to jest dla Ks najważniejsza „przestrzeń”…

PS a moje przemyślenia opieram na własnych doświadczeniach z dawnych lat, które wprowadziły wiele zamętu w moje duchowe życie i na pewno wtedy Pan Bóg nie był na pierwszym miejscu, owszem – był obecny i to bardzo często - ale był jedynie pretekstem…

Tak, to rzeczywiście jest prawda. świetnie napisane

zgodzę się z Tobą, że to podstawowe pytanie, bo przecież każdego dnia mamy ogłaszać Go naszym Panem, żyć według Jego wskazań. Jednak nie zawsze pozwalamy Panu Bogu działać w naszym życiu - tak przynajmniej jest ze mną. Pan Bóg jest dla mnie bardzo ważny, ale nie zawsze moje plany są Jego planami. Oddaję Mu 99% mojego życia a On nie chce tych 99%, chce wszystko albo nic. Mówi: “Idź, sprzedaj wszystko, co masz(̷ przyjdź i chodź za Mną” - a ja nie potrafię, i nie dlatego że żąda ode mnie czegoś niemożliwego, ale dlatego że boję się zaryzykować (rozum mówi co innego niż serce)

W mojej wędrówce,wśród mojego dobra,wśród mojego zła,wśród miłości, wsród winy-nadążam obok truchtem,pragnąc podczas tego dziwnego spaceru dotrzymać Bogu kroku.
Ale myśl się rwie,uwaga słabnie,serce stygnie.
Często ustaję w wędrówce dnia.
Przygasa moja nadzieja,nie umiem być wytrwała,a Bóg przypomina mi o ciągłym wysiłku,o bezustannie ponawianych próbach.Zapewnia mnie,że Jest wtedy na wyciągnięcie dłoni.
Cieszy się,że może obdarzać od nowa porankiem, obecnością,pracą,spotkanym człowiekiem.
Bóg pragnie obdarzać,tylko,że ja często nie chcę być obdarzana.
Jestem człowiekiem lepszej czy gorszej modlitwy.
Człowiekiem układającym swe zyciowe sprawy,ani bardzo zle, ani bardzo dobrze.
Proszę o wiele rzeczy dla siebie, a w swej uczciwości patrzę nieraz daleko,może niekoniecznie w stronę wieczności,ale jednak daleko.
A w swoim ludzkim zapatrzeniu domagam się od Boga zapewne i tego,co ostatecznie mogłoby mi zaszkodzić.Co być może przekreśliłoby moje zbawienie, co sprzeciwiałoby się Boga życzeniom, czego nie mogę przewidzieć do końca….
Proszę czasami o to co dobre w moich oczach.ale nie w Boga-i nie otrzymuję
Bóg przychodzi o róznej porze do mnie.
Przekreśla moje plany,rozsypuje moje domki z kart.
Czy potrafię z pokorą przyjąc Jego wolę?

Niestety, chyba jeszcze zbyt często kieruję się głównie względami ludzkimi.

Jakie są motywy moich wyborów??

Ciągle się uczę, by kierować się tym, co chciałby ode mnie Pan Bóg… i ciągle doświadczam, że to wcale nie takie proste…

Moje zycie, moja postawa zyciowa może być przeszkodą, wsparciem, zachętą dla bliżnich.
Być przeszkodą w wierze znaczy: z mego powodu inni będą mieli ciężej, z mego powodu bliżni przestaną wierzyć - nie będą mogli wierzyć w dobro, w miłosierdzie, z mego powodu ludzie będą uważać swoje zycie za bezcelowe,za pozbawione sensu.
Moje zycie nie nalezy tylko do mnie samej, ponieważ od mojego zycia,zależą także inni.Jeżeli moje zycie nie jest godne wiary,wówczas inni nie mogą na nim budować, wówczas moje zycie nie tworzy dobrego fundamentu.
Moja postawa zyciowa moze mieć wpływ na bliżnich, dlatego ponoszę wielką odpowiedzialność.
Moje postępowanie może u bliżnich zniszczyć Ich wiarę, czy moje postępowanie jest wówczas dobre ?
‘’Czyńcie wszystko na Chwałę Boga ‘’
Czy mój czyn jest na Chwałę Boga? jeżeli przez niego osłabiam wiarę moich bliżnich ?
Postępowac po chrześcijańsku, znaczy brać pod uwagę także wiarę małych i słabych, i …. czynić wszystko na Chwałę Boga.
‘’Żyjcie tak,żebyście dla nikogo nie byli zgorszeniem ‘’